‘Juffrouw Roos, heeft u even tijd? We willen u graag een aantal vragen stellen. Kunnen we ergens gaan zitten?’
Voor me staat een tweetal vriendelijke Turkse meisjes van een jaar of elf die in perfect en beleefd Nederlands een vraag aan me stellen. Natuurlijk zou ik niet zo verbaasd moeten zijn, maar toch, zo welbespraakt vind je ze niet vaak. Ik nodig ze uit in het GOAhok om het interview te doen, en het valt me ineens op hoe rommelig het hier is. Ik onderdruk de neiging om ze een kopje koffie aan te bieden.
‘De eerste vraag: het thema van de kinderboekenweek is poëzie. Welke activiteiten organiseert de bibliotheek rond dit thema?’ kwinkeleert meisje 1 .
Oei, welke activiteiten hadden we ook al weer? De meiden kijken me verwachtingsvol aan met een pen in de hand en het schrijfblok gereed, ik denk ondertussen bliksemsnel na. Yvon kijkt met een betekenisvolle opgetrokken wenkbrauw achterom. ‘Nou ehm, ja, we hebben natuurlijk een speurtocht, en ehm, er is al een dichter langsgeweest…’ stamel ik. Meer komt er niet uit. Ik kan zo snel even geen andere activiteiten bedenken.
‘Dank u wel voor het antwoord. Dan nu de tweede vraag. Wie is de directeur van de bibliotheek?’
Ja die weet ik! Het is… (Mick googelt naast me op ‘directeur DOB’, Charles Noordam krijg ik ingefluisterd). Ja, Charles Noordam inderdaad! Wat moeten die meiden wel niet denken… Ze stellen steeds intelligentere vragen, waar ik van de zenuwen steeds stommere antwoorden op geef.
‘Als er verkiezingen kwamen voor de directeur van de bibliotheek, zou u zich dan verkiesbaar stellen?’
‘Heeft u al nagedacht over de kinderboekenweek van volgend jaar?’
‘Wat is uw visie op het nut van de kinderboekenweek in het kader van de leesbevordering bij jonge kinderen?’
Okee, die laatste verzin ik. Maar, om met Tommie te spreken, poehee! Wat een leuke meiden, wat een goede vragen, wat een beleefde houding! Ik werd er verlegen van. En toen wilden ze ook nog een foto van me maken voor in de schoolkrant.
Kijk, dan weet je weer waarom je werk zo leuk is.
